Sommige zondagritten draaien om snelheid. Andere om hoogtemeters. Maar deze zondag stond er iets veel mooier op het programma: trappen voor het goede doel.
Louise – je weet wel, de dochter van Brigitte, en Brigitte de partner van onze René – had haar wielervrienden opgeroepen om mee te rijden ten voordele van Julie, die volgend jaar haar kuiten gaat opofferen voor Kom Op Tegen Kanker (KOTK).
Zo'n initiatief laat NWO natuurlijk niet koud. Oproep aan alle leden: massaal aanwezig zijn!
De excuses stroomden echter sneller binnen dan de inschrijvingen.
De ene zat nog op reis.
De andere zat nog vast op een feestje dat blijkbaar pas eindigt als de zon al op is.
Sommigen vonden het uur verdacht veel op "nacht".
En anderen hadden... tja... creatieve redenen.
Resultaat: zes dappere NWO'ers aan de start.
De opstelling kon zo in een film:
De Fondateur, met oogjes zo klein dat zijn zonnebril bijna overbodig was.
Vosje, die vooral mee was om de Fondateur geen extra kilometers cadeau te doen in het klassement.
Burt, als kapitein van dienst.
René, die vanzelfsprekend geen nee kon zeggen tegen Louise.
Fred, omdat dochter Lore in Zuienkerke zou aansluiten.
En Frank... omdat... tja... daarom.
Samen met de vrienden van Louise groeide ons groepje uit tot een gezellig peloton van 13 renners en rensters, klaar voor de rit richting Zuienkerke.
Die aanloop verliep verrassend vlot. Zelfs de Fondateur – ondanks zijn "slaapmodus" – draaide mooi mee, en de vier dames bewezen opnieuw dat een strak tempo perfect samengaat met een goed humeur.
In Zuienkerke wachtte de grote verbroedering. Plots stonden we niet meer met dertien, maar met een indrukwekkende groep van een 60 à 70 deelnemers.
Na de groepsfoto's en de nodige babbels vertrok de officiële tocht van 50 kilometer.
En eerlijk is eerlijk: de route was prachtig... als je met tien vrienden op stap bent.
Met zeventig fietsers werd het soms eerder een file dan een peloton. Smalle baantjes, kronkelende wegen langs de vaart, wachten, remmen, optrekken... het had soms meer weg van een behendigheidsparcours.
Dus hierbij een gratis NWO-tip voor de volgende editie:
Hou die mooie kleine wegjes voor de trainingsritten. Geef zo'n grote groep liever bredere wegen én een volgwagen. Dan rijdt iedereen veiliger én vlotter.
Voor we het goed beseften zat die vijftig kilometer erop.
Voor de meeste deelnemers was het einde in zicht.
Voor ons begon echter nog een bonusrit van 35 kilometer richting Oostende.
De benen waren ondertussen perfect op temperatuur en plots lag het tempo toch een stukje hoger dan op de heenweg.
Maar niemand kraakte.
Geen geloste renners. Geen gezaag. Geen kleine oogjes meer.
En zo bolde ons peloton van 13 – nog altijd compleet – iets na 13 uur binnen aan De Vlas.
Daar wachtte zoals de traditie het voorschrijft nog een welverdiend teusje, een babbel over de rit, en vooral de tevredenheid dat we niet alleen kilometers hadden verzameld, maar ook ons steentje hadden bijgedragen aan een prachtig initiatief.
Tot de volgende zondag... hopelijk met iets grotere oogjes én iets meer NWO's aan de start! 🚴💙
sec