Sommige woensdagen zijn gewoon een ritje. Andere woensdagen gaan de geschiedenisboeken in. Deze hoorde duidelijk bij de tweede categorie.
De hele week kon je er niet naast kijken: 90% zonsverduistering boven Oostende! De media waarschuwden, experten gaven uitleg en duizenden mensen zochten het perfecte plekje om dat unieke natuurfenomeen te bewonderen.
De grote vraag was natuurlijk: zouden sommige NWO'ers forfait geven voor de eclips?
Blijkbaar niet. We stonden gewoon met 10 man aan de start. En alsof dat nog niet bijzonder genoeg was, was Frank kapitein. Dan weet iedereen: er gaat vroeg of laat iets gebeuren. Of het nu gepland is of niet.
De eerste kilometers gingen richting de haven van Oostende. Het leek alsof heel België dezelfde ingeving had gekregen. Files op de autostrade, files in de haven, overal mensen met eclipsbrillen op de neus. Sommigen keken naar boven, anderen zochten wanhopig een parkeerplaats.
Ons peloton? Dat keek vooral naar de achterwielen. Als een elegante slang kronkelden we door het verkeer, lieten de chaos achter ons en kozen resoluut voor het binnenland.
Maar ook daar was de eclips niet te ontwijken. Op elk kruispunt, veldweggetje en berm stond wel iemand naar de hemel te turen.
Misschien hebben wij wel 90% van de zonsverduistering gemist.
Maar eerlijk? Met NWO op stap heb je altijd een fenomeen.
De rit zelf verliep verrassend vlot. Burt, René en de Sec deden het grootste deel van het kopwerk, terwijl Vosje duidelijk een abonnement op de tweede rij had genomen. Het seizoen begint precies zijn tol te eisen. Altijd maar fietsen is zwaar werk. We zullen hem binnenkort misschien een rustdag cadeau doen... als hij tenminste weet wat dat is.
Na een stevige 60 kilometer – meteen de langste woensdagavondrit van dit jaar – wachtte de mooiste verrassing aan de aankomst.
Opa Bartje trakteerde de hele ploeg op de geboorte van kleine Rafa. En geef toe: een nieuwe NWO-supporter is uiteindelijk nog mooier dan een zonsverduistering.
Van harte proficiat aan Bartje en de hele familie!
Sec