Tjess had een mooie maar ambitieuze rit voorbereid, naar Fintele, en dat zonder Wim.
Maar de regen schrikte iedereen af, behalve Dirk Reynaert die zijn kans rook op eeuwige roem als kandidaat kilometervreter.
En de familie Janssen moest hem daarbij helpen. Lore en ik lijken hard op elkaar en ons kun je altijd verleiden tot een avontuur. De eerste kilometers tot Leffinge waren nog oké, met wat wind op kop en enkele druppels. Maar dan nam het eerder de proportie aan van een moesson regen. Wulpen klinkt even mooi en daar draaien we af naar de restaurant route en zo terug naar Leffingeleuren dat er maar verzopen bij lag.
Ik ben zelden zo nat geweest: constant of ze met een gieter water in je gezicht sproeien. Het was 18 graden, maar met uiteindelijk 2 zwembadjes aan je voeten en een waterkussen in je broek, begon het langzaam koud te worden. Zelfs Vosje had geen zin meer in een frisse Keite, maar enkel nog in een warme douche.
Maar: de afwezigen hadden ongelijk. Het was een leuke rit ook zonder Tjess, Wim, Bert en al die andere blauwhemden. En Lore heeft respect afgedwongen. Dirk heeft zijn droom om kilometervreter te worden weer voor één jaartje opgeborgen. De weergoden zaten niet mee, volgens hem.
Fred